Het is tegen deze politiek gecompliceerde achtergrond dat Elisa in beeld komt. Als opvolger van Elia. In de menselijke gedachtegang zouden we de vraag kunnen stellen, waar begin je aan?  Maar in de gedachtegang van God komt deze vraag niet aan de orde.

Het werk moet gedaan, het volk moet worden bevrijd en omdat tot stand te brengen zijn er mensen nodig. Mensen die willen navolgen. Die durven kiezen voor een Goddelijke route door het leven. Voor een Goddelijke route door de wereld. In het geval van Elisa gaan daar geen diepgaande sollicitatiegesprekken aan vooraf. Er is geen beoordelingscommissie. Er zijn geen kerkelijke regels die voorschrijven wie wel en wie niet en waarom. God heeft zijn oog op hem laten vallen. God verkiest. Je kunt jezelf niet aanmelden bij God door middel van een sollicitatiebrief, waarin je vooral je sterke kanten benoemd en je zwakke kanten onvermeld laat. In het voorbijgaan wierp Elia hem zijn mantel toe. Als teken van zijn uitverkiezing. Terwijl hij, als boerenzoon, het land aan het ploegen was. Deze schitterende eenvoud van uitverkiezing, hem werd slechts de mantel toegeworpen, staat haaks op de procedures die wij tegenwoordig kennen, de bureaucratie en de ambtenarij  in onze kerken en die niet zelden leiden tot strijd om de macht, tot strijd om posities en het behoud van die posities. Misschien is de kerk zelf wel het grootste struikelblok geworden als het gaat om het realiseren van Gods bevrijding. De kerk is een systeem geworden van genade en dogma’s. Een systeem van gebod op gebod en van regel op regel.

God vindt geen kerken die navolgen, maar mensen die willen navolgen. Dat is een troost. Altijd weer worden er mensen gevonden. En lang niet alleen binnen de kerk. Navolgen betekent beslissende stappen zetten, het oude achter je laten. Op weg durven gaan naar een nieuwe toekomst, zonder steeds achterom te kijken. God riep Elisa, terwijl hij op het land aan het werk. Wat heb je aan een ploeger die steeds achterom kijkt naar het spoor dat hij getrokken heeft, en zijn aandacht niet richt op het smalle spoor en de stenen van de akker.  Navolgen is durven loslaten, is onthechten van het oude. Daar hebben kerken het altijd moeilijk mee. Het loslaten van het oude. Dat is ook erg moeilijk, vanuit menselijk perspectief. Laten we het eens proberen. Het oude achter ons laten. Laten we onszelf eens de vraag, stellen waar zitten wij nog vast aan dingen van vroeger, aan dat wat dood is en geen toekomst meer heeft.

Dat is dus een  menselijk gegeven. Vasthouden aan wat we hebben. We willen zekerheid, garanties voor de toekomst en in ieder geval dat oude niet zomaar wegdoen. Het moet voor ons een troost zijn dat we dat bij Elisa ook zien. ‘Laat mij, mijn vader en moeder kussen, dan zal ik u volgen’.  In de moderne psychologie hebben we geleerd dat we dingen goed moeten afhechten. Geen afscheid of een slecht afscheid, kan je je hele leven lang blijven achtervolgen. Dus menselijk gezien is er niets op tegen dat Elisa afscheid wil nemen. Maar vanuit het perspectief van God is het een andere kwestie.  Het oude niet radicaal achter je laten, draagt het risico dat het afscheid steeds wordt uitgesteld. Want er is altijd wel een argument te vinden van: ‘nu nog even niet’.  De bevrijding komt niet tot stand door mensen die twijfelen, die op twee gedachten hinken, die geen keuze kunnen maken.