Johannes 2:  1 -12.

Het is de derde dag. Daarmee begint het verhaal van vandaag.  Dan betekent dat  wij direct goed moeten luisteren. Want Johannes is een heel precieze man. Een perfectionist zouden we nu zeggen. Die schrijft nooit iets zomaar op. Met alles wat hij schrijft heeft hij een bedoeling.  Als Johannes een verhaal laat beginnen met de derde dag, dan verwijst Johannes daarmee altijd naar het Paasverhaal.  De derde dag, de opstanding van Jezus.  De derde dag, Pasen, de dag waarop nieuw leven begint.  Met dit verhaal  laat Johannes ons dus geloven dat vandaag er een nieuwe start wordt gemaakt en begin van iets nieuws. Daar is een bruiloft natuurlijk een mooie symbool van. Want een bruiloft is een feest ter ere van een nieuw begin, een nieuwe start van de liefde.

Aan de andere kant heeft het verhaal altijd veel vraagtekens opgeroepen. Hoe zit dat toch met dat wonder van Jezus?  Hoe zit dat toch met dat water dat in wijn veranderd?  Daar is nog wel wat over te vertellen. Want misschien kunnen we vandaag proberen om er eens op een andere manier naar te kijken. En samen te ontdekken wat het verhaal vandaag betekent voor ons leven.

Als u vanmiddag op de huidige kaart van Israel gaat zoeken naar de plaats Kana zult u tevergeefs zoeken. Want Kana bestaat niet, tenminste bestaat niet meer. Nergens in Israel zijn ook maar de kleinste sporen teruggevonden van de plaats Kana.  Maar blijkbaar heeft Johannes toch gemeend een verhaal te moeten opschrijven waarin hij speelt met de woorden Kana, water en wijn en waarin hij speelt met de relatie tussen moeder en zoon.  Het verhaal van de bruiloft te Kana is geen historisch verhaal. Geen verhaal wat echt gebeurt hoeft te zijn.  Het is een verhaal zoals meerdere verhalen in de bijbel die ons wel iets willen vertellen. Die ons wel iets willen vertellen over de bedoeling van God met de mensen en over het leven van Christus.  Het verhaal is een symbolisch verhaal.  Maar als we dat zeggen dan betekent dat dat  we ons ook niet druk hoeven te maken over het onmogelijke; water in wijn veranderen. Hoe dat zou kunnen en hoe dat eruit gezien moet hebben.  Jezus is geen tovenaar, geen historische Harry Potter of een andere illusionist die volle zalen trekt.

In het verhaal gaat het daar dus niet om. Maar het verhaal gaat vermoed ik over het leven en de liefde. Over de bruiloft. In een bruiloft vieren we het leven dat mensen samen willen delen in de liefde. Een bruiloft is het begin van een nieuw leven.  Met een bruiloftsfeest wordt een nieuwe start gemaakt, wordt het oude vrijgezellen leven afgelegd. Met een bruiloft wordt trouw beloofd en het vertrouwen uitgesproken, dat de toekomst een gezamenlijke toekomst zal zijn.  God heeft de mens gevonden in de liefde en in het vertrouwen dat God en de mensen een gezamenlijke toekomst hebben. Daarom wordt de relatie tussen God en mensen vaak verbeeldt in het beeld van een bruiloft.  Een gezamenlijk leven in de liefde.

Water en wijn zijn daar het symbool. Water is het symbool van het leven. Er is geen leven mogelijk zonder water. Daar waar de aarde en de mens verdroogt sterft het leven uit. Wijn staat voor het symbool van de liefde. Maar met de wijn vieren we tegelijkertijd het leven. Want het leven kan niet zonder de liefde.  Dat is de kern van het verhaal van de bruiloft te Kana.  Het leven kan niet zonder de liefde. In de bijbel is liefde, liefhebben een van de belangrijkste woorden.  Liefde heeft in de bijbel alles te maken met er zijn voor elkaar.  Voor je naaste, dichtbij maar ook verder weg.  Voor degene die je afstoot en degene die je aantrekt. Elkaar aanvaarden, elkaar steunen en ondersteunen.  De liefde is niet volmaakt, de liefde vraagt geen volmaaktheid, zoals God geen volmaaktheid vraagt, maar oprechtheid. 

Maar altijd,heel menselijk, nadat de eerste vreugde en de romantiek over de bruiloft wat weg geëbd is, ontstaan er ook wrijvingen en komen er deukjes en scheurtjes in de relatie.  Zo gaat dat tussen mensen onderling en zo gaat dat tussen God en de mensen. Maar in de liefde mogen die deukjes en scheurtjes er zijn. In de liefde mag je ruzie maken, omdat je elkaar vertrouwd, omdat je in een vertrouwde omgeving bent, omdat je weet dat de ander er geen misbruik van zal maken. Omdat je weet dat er vergeving is en er altijd een weg terug is. Omdat de liefde mensenwerk is.

Zo zijn er ook talloze scheurtjes en deukjes ontstaan tussen God en de mensen. Omdat mensen-wensen lang niet altijd gelijk opgaan met Gods bedoelingen.  In het verhaal van de bruiloft ziet de moeder  van Jezus een probleem ontstaan. De wijn raakt op. De moeder fluistert Jezus iets in. Zoals een moeder op bedekte wijze volwassen kinderen aanwijzingen geeft.  Het is redelijk bot te noemen wat Jezus hier doet. Vrouw wat heb ik met u te maken, staat er. De tijd is nog niet rijp.  Zo ga als je kind niet om met je moeder.  Maar ik vermoed dat Johannes ook hier weer een bedoeling mee heeft. 

Ik vermoed dat het het ongeduld is van Maria tegenover het door God gekozen moment.  Maria ziet een probleem. De wijn raakt op, de liefde dreigt uit te doven. En als mensen een probleem zien dan moet het opgelost worden. En in onze tijd moet dat probleem steeds sneller worden opgelost. Want onze tijd gaat steeds sneller. Tijd is geld. Als we in onze tijd een email niet binnen dezelfde dag beantwoorden, dan duurt het wel erg lang en worden mensen vaak onrustig.  Wij willen vlug en we willen steeds vlugger, terwijl  God de tijd afwacht.  We willen snel en het liefst nog sneller naar de oplossing van het probleem. Maar de problemen zijn zo groot, het werk is zo zwaar, de gemoederen soms zo verhit, dat kan allemaal niet met ene pennenstreek tegelijkertijd worden opgelost.  Alhoewel er in ons land tegenwoordig politici rondlopen die menen dat dat wel kan. Althans zij willen ons doen geloven dat dat wel kan. Maar feitelijk spelen ze haarfijn in op het ongeduld van de mensen. 

De spanning tussen het menselijk ongeduld en de tijd van God, maken scheurtjes en deukjes in de relaties. Zetten de liefde onderdruk.  Maar dat is eigenlijk niets bijzonders, dat is het risico van de liefde. Als je niet het risico wilt lopen dat de schaal kapot valt en je deze moet lijmen, dan moet je hem niet gebruiken.

In de relatie tussen God en mensen gaat het om het vertrouwen dat het uiteindelijk toch goed komt. Dat de scherven gelijmd kunnen worden. De moeder van Jezus, als volwassen vrouw, snapt hoe dat werkt.  Want ze dringt niet verder aan bij haar zoon, maar heeft in Hem het volste vertrouwen dat de bruiloft tot een goed einde komt. Dat ons geduld zal worden beloond. Dat uit het gewone leven van het water, de vreugde van de liefde zal ontstaan.  Amen.