|
Overweging zondag 6 juni 2010.
Protestantse Gemeente Grolloo-Schoonloo.
Genesis 12.
Gemeente van onze Heer Jezus Messias.
Het thema van de viering van vandaag
is op reis gaan. Dat doen we aan de hand van het verhaal van Abram. En de
aanleiding om ons daar vandaag mee bezig te houden is dat we afscheid nemen van
de kinderen van de kindernevendienst. Zij staan op het punt een nieuwe fase in
te gaan in hun reis door het leven. Dat
is een spannende fase. Voor de kinderen zelf. Wat zal de nieuwe school, wat zal
de nieuwe omgeving, nieuwe mensen hen brengen. Het is een spannende fase voor
de ouders. Het ging niet alleen om de keuze voor de school, maar het is ook een
nieuwe levensfase waarin je als ouders beseft dat je je kinderen stukje bij
beetje verder los moet laten. Ze zetten een nieuwe stap in hun leven, waarin
van ouders gevraagd wordt omdat te begeleiden, met alle vragen en onzekerheden
die dat met zich mee brengt. En tenslotte zijn we vandaag op dit thema
uitgekomen omdat we aan het begin staan van de zomerperiode. Traditioneel een
moment waarop mensen op reis gaan.
Hieruit blijkt al dat er talloze
manieren zijn waarop een mens op reis kan. Fysiek, van de ene plaats naar de
ander. Voor langere of kortere tijd. Ver weg of dichtbij. Met de tent of caravan.
Of een hotel. Denk niet dat dat een eitje is! Dan doen we wel even!
Traditioneel zijn dat de momenten waarop er in de verschillende relaties en
families nogal eens de nodige spanningen optreden. Wie zou waar voor zorgen en
wie is er schuldig als er iets misgaat?
Beginnende relaties vinden hun lakmoesproef vaak in hun eerste vakantie.
En ook niet zelden komen relationele spanningen in een vakantie bovendrijven.
Daarmee wil ik maar zeggen dat op reis gaan altijd iets van onzekerheid met
zich meebrengt. Wie weet wat de toekomst brengt?
Datzelfde geldt natuurlijk ook voor
onze reis door het leven. De verschillende levensfases. Deze roepen vragen en
onzekerheid op. Niets is zeker. Van jong tot oud. Of je nu van de lagere school
naar het voortgezet onderwijs gaat. Je gaat verhuizen omdat het werk dat van je
vraagt naar een ander deel van het land of zelfs een ander land. Als student ga
je het huis uit, om op kamers te wonen. Of dat je van je eigen huis verhuisd naar een kamer in
het verzorgingstehuis. Dat zijn momenten in het leven waarop een stuk van je
bestaanszekerheid ontnomen wordt. Je
wankelt heel even in je bestaan. Veel waaraan je je kon vasthouden valt weg. Dan
zou je kunnen zeggen dat dit nog de momenten in het leven zijn, waarop je je
kunt voorbereiden. Die je van te voren kunt zien aankomen. Maar onze levensreis
ligt vol met momenten die onverwachts komen. Waarop we ons niet konden
voorbereiden, maar die wel op een zelfde manier morrelen aan ons bestaan. Het
ongeluk, het overlijden van een partner of een kind. Werkeloos worden. Het
failliet van het bedrijf of een relatie die van het een op andere moment uit
elkaar spat.
|
Abram krijgt vanmorgen de opdracht om
op reis te gaan. Abram wordt op reis gestuurd door God. Waarom dat gebeurt
weten we eigenlijk niet goed. Ogenschijnlijk is er geen reden voor. En waar
moet hij heen? Naar een land dat God hem laat zien. Meer weet hij niet! Je moet
wel ontzettend geloven als je dat laat gebeuren. Wat een ingreep in je bestaan.
Weg uit het land, weg van de familie, van huis en haard! Alle bestaanszekerheid
wordt hem ontnomen. Abram moet breken
met het verleden en de toekomst is onzeker. En die toekomst kan natuurlijk
verkeerd aflopen. Niemand krijgt garanties.
En die onzekere toekomst kan relaties onder druk zetten. Niet alleen
tussen mensen. Sarah en Abram, maar ook tussen God en mensen. Daar lijkt het in
eerste instantie niet op. Ik zal je zegenen en je maken tot een groot volk.
Gezegend op weg gaan. Zoals wij iedere zondag hier vandaan gezegend de week in
gaan. Ik heb het wel vaker gezegd; al is de preek nog zo beroerd, Gods zegen is
altijd van ongekend hoge kwaliteit. En wat is er nog mooier. Gezegend worden
door God voor een nieuwe week, een nieuwe levensfase. Het zijn woorden van
liefde. Jij bent mijn uitverkorene, mijn vertrouweling. Ik hou van je en blijf
bij je.
|
|
|
Maar als de tegenslag op de reis
steeds groter wordt, word daarin wel veel van mensen gevraagd blijkt. Durven
vertrouwen. Blijven zeggen, ik hou van je. Maar als je op pad wordt gestuurd
als een gezegend mens, naar een land dat Hij zal wijzen. En als je denkt dat je
er bent, dat je je opnieuw kunt settelen, dan blijkt er van alles aan de hand
te zijn. En als je dan verder trekt, waarschijnlijk teleurgesteld, omdat dat
beloofde land toch niet zo beloofd blijkt te zijn als je had gehoopt, moet je
vervolgens list en bedrog plegen om je vrouw te redden van een harem en maar
vooral jezelf redden van een zekere dood. Maar Sarah moet dat spel wel
meespelen. Abram vraagt haar om zijn spel mee te spelen. Zo te zien heeft ze
weinig keus.
Het verhaal van Abram is niet een
lesje aardrijkskunde, maar is een spiegel van onze ziel die wij vanaf de
geboorte meedragen. Een ziel die in iedere levensfase strijdt om vreugde en
verdriet, om wanhoop en hoop. Om een traan en een lach. Om liefde en haat. Op
dat soort momenten, als de spanning naar een hoogtepunt stijgt, gaat het dus
niet altijd goed tussen mensen onderling en ook niet tussen God en mensen. De
kans bestaat dat het geloof lelijk afzakt!
Want in de veronderstelling dat je
God dichtbij je had ben je op weg gegaan. Maar vele dagen en kilometers verder,
voel je je verlaten. Alleen op de wereld. Waarom maakt God het ons zo moeilijk
om te geloven. Het is altijd weer de vraag als je in de ellende zit; waarom? En
van God krijgen we nooit een antwoord. Dus zoeken wij mensen zelf naar een
verklaring. Het is dan ook niet helemaal
goed gegaan tussen Abram en God. Abram heeft niet durven vertrouwen op de
belofte van God, maar vertrouwde meer op zijn eigen list en bedrog.
Uiteindelijk is het Abram die zwijgt.
Want God grijpt in om de situatie te redden. Had God het niet gezegd; ga op weg
en weet je gezegend. Heb vertrouwen. Maar Abram is zijn eigen weg gegaan met
vallen en opstaan, door schade en schande wijs geworden. Misschien wel een held
op sokken, maar het blijkt ook een mens te zijn van vlees en bloed. Geen
heilige. Het is iemand die ook gewoon bij ons in het dorp had kunnen wonen, die
hier in de kerk had kunnen zitten. Een mens waar God plezier aan heeft. Ondanks
alles. En het blijkt een God te zijn die de stem hoort van mensen, die mens
durven te zijn. Die door schade en schande wijs geworden en met vallen en
opstaan de reis van hun leven voortzetten. In Gods vertrouwen! Zo wilde ik met u overwegen, lof zij Jezus Messias. Amen.
|
|
