Nederland is een regenachtig land. Niet zelden stort het hemelse water, met niet geringe hoeveelheden zich over ons uit. Wie kan zich niet het moment herinneren dat hij of zij binnen zittend reeds tot de conclusie moest komen dat er zich buiten een ongemak aandiende. Namelijk het ongemak van een nat fietszadel! Doch zolang je nog niet weg hoeft is er niets aan de hand. Bij vertrek ontstaat er een ongemakkelijke vraag. Moet ik het zadel droog maken voordat ik op de fiets stap?

Wanneer ik deze vraag met een volmondig ja beantwoord, ontstaat vanzelf de vraag: hoe dan?  Ga ik, voordat doel, terug naar het adres waar ik vandaan kom en vraag beleefd of zij misschien een handdoek voor me hebben. Of heb ik een zakdoek bij me? Maar als ik die gebruik, is hij voor de oorspronkelijke doeleinden onbruikbaar geworden tot ik thuis ben. Dat kan, zeker in de herfst- en winterperiode lastig zijn. Een andere mogelijkheid is nog dat ik de mouw gebruik van mijn jas. Maar het resultaat daarvan is vaak teleurstellend omdat mouwstof niet geschikt is om te drogen.

Het allerlaatste alternatief is dat je niets doet! Dat je besluit op natte zadel te gaan zitten, met als onvermijdelijke consequentie dat je een natte broek of rok krijgt en bij dunne stof dat niet alleen.  Het “natte zadel” blijkt een existentieel Nederlands probleem. Maar wat het met geloven of met de PKN te maken heeft? Ik heb geen idee!