We hoeven niet meer terug te kijken op het jaar dat achter ons ligt, want dat hebben we op 31 december gedaan. En dus hebben we op 1 januari plotseling weer een zee van tijd, want er ligt nog een geheel blanco jaar voor ons. We hebben geen haast, waarom zouden we, als we nog een heel jaar voor ons hebben.  Dat kan voor sommige mensen inderdaad het geval zijn. Maar het is geen algemene wetmatigheid. Voor verschillende mensen en instellingen kan het zijn dat de tijd gaat dringen. Volgens mij geldt dat ook voor de kerken, dat de tijd begint te dringen!

De tijd vraagt er om, nu meer dan ooit, dat we ons bezinnen op de kwestie waar het nu omgaat in het kerk-zijn. Of we kunnen en moeten veranderen!  Maar als de vraag naar verandering in de kerk aan de orde komt, dan blijkt plotseling dat we alle tijd hebben! We moeten dan de tijd nemen om rustig na te denken, alles te overwegen en nog eens te overwegen. Een populair tijd argument.  Een ander tijd argument is dat we het altijd zo hebben gedaan! We staan toch in een traditie en waarom zou je die veranderen. Hier is tijd niet een factor die voor ons ligt, maar juist achter ons. Hier houden we vast aan een tijd, die al voorbij is. Grijpen we op 1 januari plotseling terug op 31 december.  Maar het tijd argument blijkt vaak een vals argument te zijn om verandering niet te hoeven doorvoeren. Op die manier verstrijkt de tijd en gebeurt er niets!

Maar Bob Dylan zong al in 1964: times they are changing. De tijd blijft dus niet hetzelfde. De mensen blijven niet hetzelfde, want mensen vullen de tijd! En de kerk heeft dat niet begrepen! De kerk denkt nog steeds dat we geloof kunnen formuleren in; leer, tucht en gewoonte. De kerk denkt nog steeds dat we in deze tijd, deze termen kunnen gebruiken om bij de tijd te blijven. Doch niets is minder waar. De kerken lopen achter de nieuwe tijd aan omdat mensen de tijd steeds opnieuw invullen!

Op het moment dat ik dit stuk schrijf is in Rotterdam de Taizé bijeenkomst bezig. Iedereen is enthousiast! 30.000 jongeren komen samen om te bidden en uit de bijbel te lezen. Het enthousiasme in kerkelijke kringen voor deze bijeenkomst is niet raar, maar wel opmerkelijk. Want deze bijeenkomst toont het failliet van de kerk aan! Taizé biedt iets aan jongeren wat de kerk niet bied. Namelijk stilte en contemplatie. Beschouwing op de nieuwe tijd. Dat gaat over de grenzen van leer, tucht en gewoonte waar de kerken krampachtig aan blijven vasthouden.

Door het krampachtig vasthouden aan deze termen verliest zij steeds meer haar geloofwaardigheid! De tijd dringt voor de kerk! Zeker aan het begin van een nieuw jaar!