Kerken hebben vaak grote problemen met  “leer en werkelijkheid”. Kerken hebben sterk de neiging om zich vast te klampen aan een leer, die al lang door de werkelijkheid is ingehaald. Het celibaat in de Rooms-katholieke kerk is daar een voorbeeld van. Althans ik ben blij dat ik niet alle priesters hoef te voeden die het celibaat niet praktiseren. De synode van de PKN heeft dat ook ten aanzien van de kerkelijk werkers. Volgens de leer mag de overgrote meerderheid van de kerkelijk werkers niet preken. Maar de werkelijkheid…

Ik ben blij dat ik ze niet hoef te voeden!

Wat zou er gebeuren als morgen geen enkele kerkelijk werker meer zou preken? Ik vermoed dat er dan een groot probleem ontstaat in de werkelijkheid. Maar inderdaad de leer is daarmee wel gehandhaafd! Dat is waar! Wie van de synodeleden durft het aan om toe te zeggen dat hij of zij alle kerkelijk werkers een jaar lang gaat voeden, die het avondmaal, of een vorm daarvan, bedienen? De werkelijkheid aan tafel is al lang ingehaald door de leer.

Leer en werkelijkheid, het leidt binnen de kerk niet zelden tot een spagaat. Natuurlijk heeft de synode het recht om vast te houden aan de leer. Maar dan moet ze ook zo flink zijn om proberen de leer te gaan controleren en de werkelijkheid terug te dringen.

De synode heeft besloten om niets te besluiten over de werkelijkheid. Vooralsnog houdt zij vast aan een leer, die al lang door de werkelijkheid is ingehaald.