Gisteravond ben ik thuis gekomen van drie dagen Pieterpad wandelen. Langzaam aan ben ik aanbeland in de mij vertrouwde streek van Zuid Limburg. Ik heb dit weekend gelopen van Venlo naar St. Odiliënberg. Het klinkt raar en misschien ook wel een beetje sentimenteel, iets wat ik niet snel bij mezelf herken, maar het voelde toch een beetje als ‘thuiskomen’. Bijna veertig jaar geleden ben ik er weggegaan En natuurlijk kom ik er nog regelmatig, maar Limburg maakt toch een speciaal gevoel in mij wakker, blijkbaar! Dat thuiskomen gevoel liet zich ook voelen, tot mijn eigen verbazing, in het feit dat ik er toch niet goed tegen kan als er kritische opmerkingen gemaakt worden over Limburg en Limburgers.

Zondagmorgen wandelde ik, rond de klok van tienen, het dorpje Melick binnen. Deze streek heeft veel geleden van de tweede wereldoorlog, waardoor er veel authentieke bebouwing is verdwenen. Het oogt daardoor saai. Ik was op dat tijdstip toe aan koffie! En, niet tot mijn verbazing, bleek er inderdaad op zondagmorgen een café open te zijn. De uitbaatster zat achter de bar, hevig trekkend aan sigaret. Op mijn vraag of zij koffie schonk op dit tijdstip, antwoordde zij verbaasd; ja natuurlijk, waarom niet? Ik had het kunnen weten!

Na een aantal koppen koffie, terwijl er ondertussen twee mannen aan de bar waren komen zitten die op dit tijdstip al bier nuttigde, wandelde ik verder voor het laatste stukje van dit weekend, naar St. Odiliënberg. Een prachtig Limburgs dorp, met een fantastisch mooie kerk, die al van verre zichtbaar is. Ook dat is Limburg. Van verre zijn de godshuizen vaak zichtbaar. Een vertrouwd gevoel!