Het verhaal.

Ik was verbaasd. Had veel verwacht, maar dit niet. Ik vroeg haar wat voor haar de aanleiding was om die stap te zetten. Ze vertelde dat ze heel van haar man hield en nog steeds houd. Maar ik had behoefte aan seks, zei ze. En dat kon of wilde hij mij niet meer geven. Ik heb verschillende keren geprobeerd het onderwerp ter sprake te brengen bij mijn man. Maar was steeds gestuit op een muur van stilzwijgen. Al jarenlang hadden we geen seks meer en al jarenlang worstelde ik ermee. Het werd een obsessie voor me. En ik kon er met niemand over praten! Totdat ik een twee jaar geleden een andere man ontmoette. Een aardige en lieve man. Ik was niet verliefd op hem. Tegelijkertijd hadden we wel een klik en was hij lichamelijk zeer aantrekkelijk voor mij. En van het een kwam het ander, zei ze en vond ik mezelf terug bij hem in bed.

Ik vroeg haar hoe het bevallen was. Met een grote glimlach zei ze dat het heerlijk was geweest en het allerbelangrijkste; ik voelde me daarna weer op en top vrouw, dat had ik me al jarenlang niet meer gevoeld. Ik vroeg haar of ze zich onttrouw had gevoeld ten opzichte van haar man? Op het moment zelf niet. Toen wilde ik alleen genieten, zei ze. Later wel! Maar dat duurde gelukkig niet lang. Het is tot nu bij die ene keer gebleven! En ik kijk er met veel plezier op terug. Ik vroeg haar of ze misschien ooit aan haar man zou vertellen? Het antwoord was nuchter: dominee, alles weten maakt niet gelukkig! En ik houd teveel van hem om hem die pijn te bezorgen.

Het probleem

Waarin het verhaal verteld wordt van een intensieve liefde, dat precies een weekend duurt, tussen een getrouwde vrouw en een man. Maar door het verhaal van deze mevrouw realiseerde ik me ook dat dit een onderwerp is wat in de kerk maar moeizaam ter sprake komt. Zo er al niet een groot taboe op rust. Ja, jongeren en seksualiteit daar wordt vanuit pastoraal, christelijk perspectief voldoende over geschreven. Maar ouderen, seksualiteit en kerk? Speurend op internet en in bibliotheken, omdat ik me in dit onderwerp wilde verdiepen, kwam ik niet veel verder dan ouderen en pastoraat en het omgaan met hun lichamelijke beperkingen. Of hoe je ouderen pastoraat kunt organiseren. Maar veel verder kwam ik niet. Terwijl ik me tegelijkertijd niet kan voorstellen dat de mevrouw die mij haar verhaal vertelde, de enige zou zijn die met deze gevoelens, met dit probleem, rondloopt. Misschien is het probleem wel groter dan wij denken, misschien begint het probleem wel veel eerder dan wij denken, als ik kijk naar de grijze hoofden die iedere week in de kerk zitten.

Het vermoeden.

Ik kan slechts in vermoedens spreken waarom dit niet in de kerk aan de orde komt.

1.     Omdat ouderen geen of minder behoefte hebben aan seksualiteit, en er geen probleem zou zijn?

2.    Omdat er onder ouderen, vaak nog uit de pre seksuele revolutie tijd, een grote verlegenheid heerst om hun problemen rond seksualiteit aan de orde te stellen?

3.    Omdat ze denken dat het geen probleem is, maar normaal is en het hoort bij ouder worden?

4.    Omdat er een bepaalde verlegenheid of angst is, onder predikanten, pastores en kerkelijk werkers, om het onderwerp seksualiteit ter sprake te brengen, die te maken heeft mijn eigen socialisatie en aanzien van seksualiteit?

5.    Omdat er nog steeds een vaak onuitgesproken moreel oordeel heerst binnen de kerk ten aanzien van seksualiteit en ontrouw?

Het zijn slechts vermoedens en voor al deze vermoedens is het nodige te zeggen. En denk ik dat ze in meerdere of mindere mate ook wel waar zullen zijn. Maar wat mij uit het gesprek vooral bij is gebleven, de onuitgesproken glimlach van deze mevrouw. Ze had inderdaad geen last meer schuldgevoelens en voelde zich in die zin bevrijd.