De vogels zongen, bij zonsopkomst, hun eerste liederen van verleiding. En ik, ik zat in de tuin. Genoot van mijn ontbijt. Nee geen krant. Het was Hemelvaartsdag! Een dag die de een erg belangrijk vind en de ander zegt het niets. Ik overpeinsde Hemelvaartsdag en vroeg me in gemoed af, wat het voor mij betekende. Ik kwam er niet goed uit, mede ook omdat ik me realiseerde dat ik me niet eens meer kon herinneren wanneer ik voor het laatst naar de kerk was geweest, op Hemelvaartsdag. Totdat ik ernstig gestoord werd in mijn overpeinzingen, door de telefoon. Een telefoon rinkelt tegenwoordig niet meer, maar maakt allerlei andere geluiden, die lang niet altijd als telefoon te herkennen zijn. Vandaar dat het niet direct tot mij doordrong dat het de telefoon was. Mijn zoon bleek het te zijn. Hij vertelde dat zijn vrouw naar het ziekenhuis was gegaan die ochtend, om te bevallen. Ruim vroeger dan voorzien was, maar niet dramatisch!  Met deze mededeling en het moment dat ik hen beide sterkte wenste en ik, natuurlijk niet rustig, zou afwachten. Wat kon ik meer doen! Ik kon mijn overpeinzingen van Hemelvaartsdag nu maar beter aan de kant zetten, voor zover dat nog niet vanzelf was gegaan.

Ik overdacht nu het gegeven dat ik opa ging worden, binnen zeer afzienbare tijd. Zoals mijn zoon in dat gesprekje tegen mij zei: “ik ga vader worden”. Voor beide een heel nieuwe ervaring: vader en opa worden! Voor beide een nieuwe rol en nieuwe verantwoordelijkheden. Natuurlijk had ik ruim de tijd gehad om aan die gedachten te wennen. Dat je zoon vader wordt, maar ook je zoon blijft! Maar nu kwam het toch wel prachtig dichtbij! Opa worden betekende dat ik een nieuwe levensfase inging. Een levensfase van het genieten van nieuw leven, maar tegelijkertijd de nodige afstand kunnen bewaren, om er echt volop van te kunnen genieten. Niet de verantwoordelijkheid hoeven te dragen van de opvoeding.  Als opa heb je veel meer vrijheid. Wat thuis niet mag, mag bij opa wel, toch? Althans dat hadden vrienden die mij in deze levensfase waren voorgegaan mij duidelijk gemaakt. Dat is opa zijn!

Het werd die dag niet meer echt rustig in mijn hoofd en lijf. Overal waar ik ging, ging de telefoon met mij mee. Want dat ultieme moment wilde ik niet missen. De uren kropen voorbij. De minuten regen zich in een zeer traag tempo aaneen. Onrustig heen en weer lopend, maande mij vrouw mij om eens rustig te gaan zitten!

Tot dat moment! Hoe sprong mijn hart hoog op in mij, toen ik hoorde; je bent opa geworden van een kleindochter!

Het werd avond, de vogels zongen hun laatste woorden van verleiding, voordat dat zij zich terugtrokken in de nacht.  En ik was opa geworden!  Hemelvaartsdag had voor mij voorgoed een nieuwe betekenis gekregen. Een geboortefeest! Een vervroegd Pinksteren!

Want er was nieuwe levensadem geboren. Mijn levensadem zette zich voort, in een kleindochter! Mooier kan het niet!