9 augustus 2010.  

‘Mannen van Galilea, wat staat ge naar de hemel te kijken’.

Het antwoord dat Jezus geeft op hun vraag, of hij nu eindelijk eens die Romeinen het land uit sodemietert, is onbegrijpelijk en ook geen antwoord op de vraag. Jezus, geeft een antwoord over datum en tijdstip die de Vader, God dus, in zijn almacht zou hebben vastgesteld. En over het feit dat de Heilige Geest over de vrienden zou komen om te getuigen. Maar dat vroegen ze niet! Maar ze zijn blijkbaar dusdanig onder de indruk van zijn antwoord, dat ze niet durven tegensputteren en ook niet durven doorvragen wat hij nu bedoeld. Je stelt een vraag aan de professor, die geeft vervolgens een dermate ingewikkeld en verhuld antwoord, dat je niet durft om verheldering te vragen. Bang dat hij je zal uitmaken voor een domoor. Maar feitelijk hult Hemelvaart zich in ook een soort alles verhullende mist. Ik heb gisteren (8 augustus) nog gepreekt dat het nog maar eens gezegd moet worden dat het koninkrijk van God zich niet afspeelt in de hemel of het hiernamaals, maar hier beneden op aarde. Hier beneden op aarde moet de hemel worden gemaakt. De Hemel is de metafoor voor een wereld waarin, om met Jesaja (65) te spreken, geen kind meer een vroegtijdige dood zal sterven. Alle mensen honderdjarige worden. De oorlog niet meer zal worden geleerd, waarin geen tranen meer zullen zijn om machteloosheid en verdriet en de wolf en het schaap samen zullen optrekken. Als Jezus uiteindelijk uit het zicht verdwenen is, staan zijn vrienden nog wezenloos naar boven te staren. Maar twee mannen in witte gewaden proberen het ons nog eens duidelijk te maken. Je hoeft niet naar boven te blijven staren, daar is toch niets te zien. Ga liever terug naar Jeruzalem en gewoon aan het werk. Want het kan zomaar iedere dag Hemelvaart zijn, over datum en tijdstip gesproken…….

10 augustus 2010.

‘Hij die overvloedig zaait zal overvloedig oogsten’.

De herder die honderd schapen had liet die overige negenennegentig schapen gewoon alleen. Is dat niet wat wreed en misschien ook dom? En hoe zouden die overige negenennegentig schapen dat gevonden hebben. Zouden ze misschien stiekem gedacht hebben; ‘das mooi doordat dat ene stomme schaap, dat waarschijnlijk een beetje schaapachtig heeft staan dromen en ons is kwijtgeraakt, worden wij aan ons lot overgelaten! Want wie beschermt ons nu, als er een roofdier komt? En wie houdt ons nu weg van de verleiding om het geluk elders te gaan zoeken op de heide? Een terechte vraag lijkt dat zo op het eerste gezicht. Deze vraag heeft niets met efficiëntie of economie te maken, maar met ethiek. Mag je het leven van velen in de waagschaal stellen, ten gunste van één? Het gaat over het belang van het collectief, boven het individu! Er zijn in het Jodendom gevallen denkbaar en ook min of meer in regels over de zorg voor de naaste vastgelegd, dat het belang van het collectief zwaarder weegt, dan dat van het individu. Dat geeft plotseling toch en ander licht op een dergelijk verhaal over de herder, die zijn kudde in de steek laat. Hij had met evenveel recht een andere keuze kunnen maken! Overigens zijn we vandaag niet naar de schapen geweest. Het weer was te slecht! Het heeft een groot deel van de dag geregend. Ze konden ook wel een dag zonder hun herderin en haar knecht. Dus nu gaan we morgen, zo de Heer wil.

11 augustus 2010

Vriend, ik doe u toch geen onrecht?

Je kunt aan de andere kant ook zeggen, ze hebben het niet slim uit onderhandeld. Ze zijn blijkbaar achteraf te snel, met te weinig tevreden geweest. En natuurlijk iedere ondernemer, dus ook deze wijngaardenier, weet dat de grootse kostenpost van een onderneming zijn de personeelslasten. Vanuit zijn gezichtspunt houdt hij zich aan de afspraak die ze samen zijn overeengekomen. Inderdaad, als je het er niet mee eens was geweest, had je het direct moeten zeggen. Met God valt niet te onderhandelen, tenminste niet altijd!