Uit het feit dat deze discussie zeven jaar heeft geduurd, mag worden afgeleid dat het blijkbaar een taaie discussie was met verschillende belangen. Die belangen spitste zich met name toe op de positie van de predikant. Velen zagen en zien en de kerkelijk werker als een bedreiging voor de predikant. Een kerkelijk werker is als HBOer goedkoper dan een universitaire predikant.  Het wordt, door de krimpende kerk, voor een predikant steeds moeilijker om ergens nog een full-time arbeidsplaats te vinden. Dus is het niet ondenkbaar, dat als een gemeente de keuze heeft tussen een fulltime HBOer of een 75% plaats predikant, men voor het eerste zal kiezen.  De discussie spitste zich het laatste jaar toe op de vraag, of kerkelijk werkers, die HBO theologie opleiding hebben gevolgd, in het ambt van predikant mochten worden bevestigd. Vorig jaar besloot de synode dat dat niet mogelijk was. Als belangrijkste argument werd aangevoerd dat kerkelijk werkers niet de beschikking hebben over een academische titel. Het voeren van deze titel is nadrukkelijk gekoppeld aan het ontbreken van de grondtalen; Grieks en Hebreeuws. Die je nodig hebt om de bijbel adequaat aan mensen uit te leggen in de vorm van een preek. Interessant vraag hierin is hoeveel predikanten die grondtalen na verloop van tijd niet meer gebruiken en na verloop van jaren ook niet meer beheersen?  De titel van predikant is ook nadrukkelijk gekoppeld aan het mogen uitoefenen van de sacramenten binnen de kerk. Het bedienen van de doop en het avondmaal, het inzegenen van een huwelijk. Interessant hierin is, als feit, dat dat in veel kerken al gebeurt door een kerkelijk werker, simpelweg door het ontbreken van een predikant in de regio die het kan of wil doen.

Evenals het bedienen van de sacramenten. Want op belangrijke momenten in het leven van mensen; huwelijk en doop, wordt de kerk gezocht en gevonden.  Dus is de vraag, hoe terecht is het dat HBO-kerkelijk werkers de titel van predikant wordt onthouden? Ik denk onterecht! Met het onthouden van de titel van predikant en de daaraan gekoppelde bevoegdheden, ontkent de kerk het belang van kerkelijk werkers voor die kerk. Wanneer er geen kerkelijk werkers zouden zijn, zouden veel kerken al jaren geleden op zondag hun deuren hebben gesloten. Tegelijkertijd miskent de kerk de positie van kerkelijk werkers binnen de kerk. Alsof kerkelijk werkers een tijdelijk verschijnsel zouden zijn, die ‘even’ de nood van de kerk moeten helpen oplossen bij gebrek aan predikanten. De nu gekozen oplossing binnen de kerk wordt gezien als een ‘noodoplossing’ en dus niet structureel! En is dus een slechte oplossing. Het probleem blijft voortbestaan en het wordt door veel kerkelijk werkers gezien als doekje voor het kerkelijk bloeden.